Bir vaxtlar eyni həyətdə və ya eyni binada yaşayan insanların bir-birinin ailəsini tanıması adi hal idi. Qonşunun qapısını döyüb duz istəmək, uşaqların birlikdə oynaması, yaşlı qonşunun halını soruşmaq gündəlik həyatın bir hissəsi sayılırdı.
Bu gün isə böyük şəhərlərdə mənzərə dəyişib. Eyni binada illərlə yaşayan insanlar bəzən bir-birinin adını belə bilmir.
Liftə minirik, amma danışmırıq
Müasir şəhər həyatının ən maraqlı paradokslarından biri budur: insanlar fiziki olaraq bir-birinə çox yaxındır, sosial baxımdan isə uzaqlaşıblar.
Liftə bir neçə nəfər minir. Hamı telefonuna baxır və bir neçə mərtəbədən sonra heç kim bir söz demədən ayrılır.
Sosial şəbəkələr də ünsiyyət formasını dəyişib. İnsanlar yüzlərlə “dost” və ya izləyiciyə sahib ola bilər, amma gündəlik həyatda dərdləşəcəyi bir qonşusu olmaya bilər.
Bunun səbəbi nədir?
Şəhər həyatının sürətlənməsi, iş saatlarının uzanması, insanların günün böyük hissəsini işdə və yolda keçirməsi münasibətlərin zəifləməsinin səbəblərindən biri ola bilər.
Bundan başqa, insanlar şəxsi məkanlarına əvvəlkindən daha çox əhəmiyyət verirlər. Bu, müsbət tərəfi olan dəyişiklikdir. Lakin həddindən artıq qapalı həyat tərzi sosial təcrid hissini də artıra bilər.
Qonşuluq münasibətlərinin faydası nədir?
Yaxşı qonşuluq münasibəti təkcə söhbət etmək demək deyil. Qonşular fövqəladə vəziyyətdə bir-birinə kömək edə, yaşlı insanların ehtiyaclarını görə və uşaqların təhlükəsizliyinə diqqət edə bilərlər.
Bəzən sadəcə “salam” demək belə münasibətin başlanğıcı ola bilər.
Bir binada yaşayan insanların hamısı dost olmaq məcburiyyətində deyil. Amma insanların bir-birini tanıması və ehtiyac yarananda kömək edə bilməsi şəhər həyatını daha təhlükəsiz və rahat edə bilər.
Bəlkə də müasir şəhərin itirdiyi ən vacib şeylərdən biri məhz budur: insanların bir-birinin qapısının arxasında kimin yaşadığını bilməsi.
