O, kinoda dublyorlardan imtina edərək bütün təhlükəli tryukları özü yerinə yetirən, bədənində demək olar ki, sınmayan sümük qalmayan bənzərsiz bir əfsanədir. Lakin kameralar sönəndə və Ceki Çan müsahibə kürsüsünə əyləşəndə qarşımızda tamamilə fərqli – müdrik, səmimi və həyatın çətinliklərindən dərs çıxarmış bir insan dayanır.
Azpost.info dünya kinosunun canlı əfsanəsinin müxtəlif illərdə verdiyi ən səmimi müsahibələrdən maraqlı etirafları təqdim edir:
“Mən növbəti Brus Li yox, birinci Ceki Çan olmaq istədim”
Karyerasının başlanğıcında prodüserlərin onu vaxtsız vəfat etmiş Brus Linin əvəzləyicisi kimi təqdim etməyə çalışmasından danışarkən Ceki deyir: “Brus Li ekranlara gələndə hər kəs onun kimi döyüşmək, onun kimi qışqırmaq istəyirdi. Mənə də dedilər ki, onun kimi ol. Amma mən dərk etdim ki, mən heç vaxt onun kimi ola bilmərəm. O, tək idi. Mən isə fərqli bir yol seçdim: Brus Li yumruq vuranda ciddi olurdu, mən yumruq vuranda ağrıdan əl-qolumu yelləyib zarafat etdim. O, zərbə endirəndə qəhrəman idi, mən zərbə alanda qaçmağa yer axtaran adi insan oldum. Mən insanlara gülüş bəxş etmək istədim.”
Ölümlə üz-üzə: “Hər tryukdan sonra sağ qaldığıma şükür edirdim”
“Tanrının zirehi” (Armour of God) filminin çəkilişləri zamanı ağacdan yıxılaraq kəllə sümüyü sınan və ölümün pəncəsindən qayıdan aktyor çətin anlarını belə xatırlayır: “İnsanlar mənim filmlərimə baxıb gülürlər, amma mən hər çəkiliş gününü sonuncu günüm kimi yaşayırdım. Kameranın arxasında durub ‘Motor!’ qışqıranda qorxumu unudurdum. Elə tryuklar var idi ki, tullanmazdan əvvəl dua edirdim. Tullanırdım, yerə enəndə isə bədənimi yoxlayırdım ki, hər şey yerindədirmi… ‘Sağam, deməli çəkilişə davam edə bilərik’ deyirdim.”
Yaşlanmaq və Hollivud haqqında etiraflar
Artıq yaşının yetmişi keçməsinə baxmayaraq, hələ də filmlərdə çəkilən aktyor yaşlanmağa münasibətini belə ifadə edir: “Ölümdən qorxmuram. Çünki o, qaçılmazdır. Amma yaşlanmaqdan nifrət edirəm. Çünki bədənim artıq əvvəlki kimi mənə tabe olmur. Bəzən səhər yuxudan duranda dizlərim elə sızıldayır ki, yerimdən qalxa bilmirəm. Hollivud məni hər zaman yalnız döyüşən adam kimi görmək istədi. Amma mən sadəcə döyüşçü yox, həm də yaxşı dram aktyoru olduğumu sübut etmək üçün çox mübarizə apardım. Mən növbəti ‘Karateçi uşaq’ filmlərində o qaçıb-tullanan gənc yox, müdrik usta rolunu oynamaqdan zövq alıram.”
“Milyonlarımı uşaqlarıma yox, xeyriyyəçiliyə buraxacağam”
Ceki Çan böyük sərvətinin gələcək taleyi haqqında verdiyi qərarla hər kəsi təəccübləndirmişdi. O, müsahibələrinin birində bunun səbəbini belə izah edir: “Mən pulumu xeyriyyə fondlarına bağışlayacağam. Oğlum özü pul qazanmağı bacarmalıdır. Əgər o, qabiliyyətlidirsə, öz pulunu özü qazanacaq. Yox, əgər bacarıqsızdırsa, mənim qazandığım pulları sadəcə havaya sovuracaq. Mən uşaqlığımı çox kasıb şəraitdə keçirmişəm və bilirəm ki, çətinlik insanı formalaşdırır. Onu bu təcrübədən məhrum edə bilmərəm.”
Dünyaya mesaj: “Silahları yox, sevgini paylaşın”
Onun filmlərində demək olar ki, heç vaxt qan, amansız qəddarlıq və ağır söyüşlər görə bilməzsiniz. Ceki Çan bunun xüsusi bir prinsip olduğunu bildirir: “Dünyada kifayət qədər nifrət və müharibə var. Mən istəyirəm ki, mənim filmlərimə ailələr – nənələr nəvələri ilə birlikdə baxsınlar və gülsünlər. Ən böyük güc yumruqda deyil, insanları birləşdirməkdə və onlara sevgi aşılamaqdadır. Mənim ən böyük mükafatım Oskar deyil, dünyanın hansısa küncündə məni görüb gülümsəyən bir uşağın baxışıdır.”
Nadir Talıbov
